Boyaya Ne Kadar Sertleştirici Katılır?
Gece vakti, Kayseri’nin sokakları hala tenhaydı. Caddelerde yürürken gözlerim, ufak bir projeyle başladığım boyama işine takıldı. Evdeki odanın duvarlarını, kendi başıma yenilemeyi kafama koymuştum. Ama o kadar sabırsızdım ki, boyayı sıvayalı birkaç dakika olmasına rağmen, her şeyin nasıl olacağını düşünüyor, bitmiş haliyle görmek istiyordum. İçimden, bir şekilde her şeyi hemen yapmak, her şeyin mükemmel olmasını istemek geçiyordu. Ne olurdu, değil mi? Hızla bitirseydim, ardından rahatça bir kahve içebilseydim.
O gün ne çok heyecanlıydım, ne çok sabırsız. Hani bazen insan, bir şeye başlamak için o kadar istekli olur ki, küçük detayları göz ardı eder ya, işte tam olarak öyleydim. Boya fırçasını elime aldım, bir anlığına kendimi bir sanatçı gibi hissettim. Ama sonra, duvarları boyamaya başlamadan önce aklıma bir soru takıldı: Boyaya ne kadar sertleştirici katılır?
Sertleştiricinin Kararsızlığı
Sertleştirici, duvarların daha dayanıklı olmasına yardımcı olurmuş. Ama ne kadar? Hani bazen bir şey yaparken, bir yandan kendine sorular sormak zorunda kalırsın ya, işte ben de o an boyayı karıştırırken hep “çok mu koyuyorum?” diye düşündüm. Tam o sırada, duvarda bıraktığım ilk fırça izini görünce, elimdeki sertleştiricinin ne kadar olursa o kadar yeterli olduğunu düşündüm. Bir yandan doğruyu bulmak, diğer yandan çok fazla ya da az yapmamaktan korkmak… İşte bu, ruh halimi iyice karıştıran bir mesele haline gelmişti.
Fırçamı duvarda gezdirdiğim her an, bir yandan heyecanla izliyor, bir yandan da duvarın gerçekten ne kadar güzel olacağına dair içimde bir umut taşıyordum. Ama tam o sırada, bir şey dikkatimi çekti. Boya biraz fazla sıvı gibiydi. Sertleştiriciyi abartıp fazla koymuş olabileceğimi düşündüm. Ya çok koyduysam? Ya her şey mahvolursa? İçimdeki o korku, bir anda bir çukura düştü. O an, duvarın üstündeki renkten çok, korkularım daha belirginleşti.
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasındaki İnce Çizgi
Fakat, işin ilginç tarafı, o kadar çok kararsızlık ve endişe arasında bile bir umut vardı. Boya başladıkça, her fırça darbesiyle, duvarda bir hayat bulmaya başladım. Bir zamanlar gri olan o duvar, sanki yavaş yavaş hayat buluyordu. Sertleştirici fazla mı koymuştum, yoksa aslında ona ihtiyacım mı vardı? Bu sorunun yanıtı belki de çok basitti: Yeter ki doğru düşün, gerektiği kadar olmalıydı. Ama o kadar uğraşmak, heyecanlanmak da insanı yorar, insan bir yerde hayal kırıklığına uğrar.
Ama her şey bir anda, boyanın her katı ve her dokunuşuyla dönüşmeye başlıyordu. O kadar sabırsızdım ki, belki de her şeyin hemen olmasını istemek, o kadar büyük bir hata değildi. Ne de olsa, zamanla değişen ve gelişen her şey gibi, boya da bir şeylere dönüşecekti. Sertleştiricinin az ya da çok olması, belki de ikinci planda kalacaktı. Sonuçta önemli olan, o boyanın son halini görmekti, o hayal ettiğim odanın mutlu olacağı anı.
Sonunda Yavaşça Bitiyor
Sonunda, birkaç saat boyunca boyayı duvarda gezdirdikten sonra, başardım. Boya doğru şekilde kurudu, sertleştirici oranı, belki de fazla ya da eksik olmasının pek bir önemi yoktu. O duvar, yeni bir soluk aldı, bambaşka bir hale geldi. Bu kadar çaba harcadım, korkularım beni bir süre düşündürdü, ama sonrasında fark ettim ki, ne kadar çok fazla düşünsem de, bir şeylerin yerine oturması, zaman aldı.
İşte o an, boyayı duvara sürdüğümde içimdeki o korku, kayboldu. Geriye sadece boyanın yeni rengi kaldı. Ama buna rağmen, o an bitmeyen bir şey vardı. Sertleştirici, boyanın daha dayanıklı olmasını sağladı. Ama daha önemli bir şey vardı: O duvarda her fırça darbesiyle, bir umut büyüdü, biraz daha gerçek oldu. O anki hayal kırıklığımı, sonunda bir anlam kazandırdı.
Sonuç: Zamanla Anlatılan Hikayeler
Boyaya ne kadar sertleştirici katılır? Aslında bu soru çok fazla kafanızı karıştırmasın. Sertleştiricinin miktarı, ne kadar kattığınızı bir kenara bırakın. Zaman içinde her şeyin olması gerektiği gibi şekillendiğini görüyorsunuz. Her şeyin, doğru bir şekilde karıştırılması gerektiğini ve her şeyin sonunda oturacağını anlamak için bir sürü anı biriktirmeniz gerekebilir. Ama her anı, her fırça darbesi gibi değerlidir. Çünkü sonunda, geriye kalan sadece en güzel halidir.